Pińczów 13 lipca 2024 roku

Pińczów to niewielkie, powiatowe miasto położone na południu województwa świętokrzyskiego, nad rzeką Nidą, zatem w sercu regionu zwanego Ponidziem. Słynie z wielu zabytków, ja wybrałam się je zwiedzić latem ubiegłego roku i dziś chciałabym podsumować wrażenia.

Rozpoczęłam od wizyty w Muzeum Regionalnym zajmującym dawny klasztor popauliński nieopodal Rynku. To dobre miejsce na start przygody z Pińczowem, a może nawet z całym Ponidziem. Można dowiedzieć się szczegółów związanych z unikalnością regionu, poznać historię reformacji ściśle związanej z miastem (https://dariipodroze.blogspot.com/2024/09/muzeum-regionalne-w-pinczowie-13-lipca.html).

Następnie skierowałam się do budynku dawnej synagogi, wciąż dobrze zachowanej (https://dariipodroze.blogspot.com/2025/06/synagoga-w-pinczowie-13-lipca-2024-roku.html). To jedna z najstarszych synagog w Polsce, wzniesiona w dobie renesansu i przypominająca, że Żydzi stanowili przed II wojną światową znaczną część populacji Pińczowa, podobnie zresztą jak innych okolicznych sztetli.

Dalej przyszła pora na zwiedzenie Domu Ariańskiego (https://dariipodroze.blogspot.com/2025/03/dom-arianski-w-pinczowie-13-lipca-2024.html). To unikatowy, niedawno odrestaurowany zabytek, z tajemniczą przeszłością - nadal nie wiadomo, co właściwie oryginalnie się w nim mieściło.

W pobliżu Domu Ariańskiego znajduje się klasztor i kościół oo. Franciszkanów - nie zwiedzałam go ze względu na trwające uroczystości religijne, obejrzałam jedynie z zewnątrz.

Później obejrzałam Rynek - dość klasyczny małomiasteczkowy, ale z uroczym małym parkiem zlokalizowanym pośrodku.

Wreszcie zajrzałam do kościoła pw. św. Jana Ewangelisty pomiędzy Rynkiem a Muzeum Regionalnym. To zabytek gotycki, przebudowany w epoce manieryzmu, a w drugiej połowie XVI wieku mieszczący zbór kalwiński.